Ελληνικά Καζίνο .com. Τα ελληνικά καζίνο στο διαδίκτυο

Καζίνο Ρόδου ιστορία

Κομμάτια από την ιστορία του καζίνο της Ρόδου

Όταν αναζητάς πληροφορίες ειδικά σε ζητήματα που αφορούν την ιστορία, αρχίζει να μπλέκεται το πράγμα. Τι να σκεφτείς όμως κανείς για τις ανακρίβειες που βρίσκει διαβάζοντας για την ιστορία σε μια ιστοσελίδα μιας επιχειρίσης που λειτουργεί μονοπωλιακά χάρη στην άδεια του Ελληνικού κράτους και στεγάζεται σε ένα κτίριο που ανήκει στον Δήμο της Ρόδου, όπως το καζίνο της Ρόδου.

Τι την θέλετε την ιστορία ρε λεβέντες. Γράψτε για τους κανόνες του Μπλάκτζακ ή της Ρουλέτας και αφήστε την ιστορία σε πιο ειδικούς. Γράφει γεμάτο περηφάνεια το καζίνο της Ρόδου.

Η Ρόδος ήταν και είναι το σταυροδρόμι των εθνών και των πολιτισμών: Φοίνικες, Δωριείς, Πέρσες, Βενετοί, Ιππότες του Αγ. Ιωάννη και Τούρκοι. Όλοι άφησαν το σημάδι τους.

Η τελική μάχη για αυτήν την γωνιά του παραδείσου έγινε το 1912 μεταξύ των Τούρκων και των Ιταλών, μια περίοδο κατοχής που διήρκησε έως το 1947, όταν ενσωματώθηκε η Ρόδος στη “Mητέρα Ελλάδα.”

Σύμφωνα με το καζίνο της Ρόδου λοιπόν από τον ολόκληρο τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, μια ολόκληρη Ρωμαική και μια ολόκληρη Βυζαντινή αυτοκρατορία, μόνο η Δωριείς άφησαν το σημάδι τους. Φυσικά η τελική μάχη που έκρινε την τύχη της Ρόδου στον σύγχρονο κόσμο έγινε ανάμεσα στους Τούρκους και τους Ιταλούς. Τι άλλο μας περιμένει δεν ξέρω. Πρώτα από όλα δεν έγινε καμία μάχη. Οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα με εντολή από τους συμμάχους ως τοποτηρητές. Ο λαός τους υποδέχτηκε ως ελευθερωτές. O Ο Ιταλός στρατηγός Giovanni Αmeglio εξέδωσε διαταγή στην οποία ανέφερε, ότι η κατάληψη των Δωδεκανήσων ήταν προσωρινή, Έλληνες και Ιταλοί αγκαλιασμένοι ζητωκραύγαζαν νiva la Grecia! Η συμφωνία ήταν η ιταλική διοίκηση να κάνει δημοψήφισμα όπου ο λαός θα αποφάσιζε αυτό που σε όλους ήταν γνωστό. Την ένωση με την μητέρα πατρίδα ελλάδα. Γιατί εισαγωγικά παρακαλώ; Το καζίνο της Ρόδου έχει αντίρηση για την σχέση κόρης μαμάς, Ρόδου και Ελλάδας; Έτσι για την ιστορία μετά την μικρασιατική καταστροφή οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν ευκαιρία την αδυναμία της Ελλάδας και αθέτησαν την συμφωνία με αποτέλεσμα να καθυστερήσει μέχρι το 1948 η ένωση με την Ελλάδα, η οποία ήρθε ως φυσική συνέχεια της εξευτελιστικής ήττας που υπέστησαν οι Ιταλοί, πρώτα στα Αλβανικά βουνά από τον Ελληνικό στρατό το 40-41 και έπειτα από τους συμμάχους στην αφρική και μετά την απόβαση στην Σικελία το 41-43.

Ο Mario Lago, ο τότε διοικητής της Δωδεκανήσου, επιθύμησε να βελτιώσει τα πρότυπα τουρισμού του νησιού, κατανοόντας την ανάγκη για μια αναγέννηση υπηρεσιών.

Ο Mario Lago ήταν ένα δικτατορίσκος χειρότερος από τους χειρότερους οθωμανούς διοικητές που είχαν περάσει από την Ρόδο. Παρόλη την σκληρότητα που επέδειξε στους Δωδεκανήσιους, με σκοπό τον αφελληνισμό τους, δεν κατάφερε τίποτε. Με αποτέλεσμα το 1936 να αντικατασταθεί από Cesare Maria De Vecchi, το περιβόητο μέλος της Ιταλικής φασιστικής τετραρχίας. Ο νέος διοικητής των Δωδεκανήσων εξεπλάγειν με το ότι η Έλληνες ακόμη μιλούσαν Ελληνικά και είχαν την τόλμη να το κάνουν και δημόσια και πήρε ακόμη σκληρότερα μέτρα εναντίον τους. Μερικά από τα διοικητικά μέτρα που πήρα οι δύο αυτοί διοικητές ώστε να καταλάβετε την κατανόηση που είχαν για την αναγέννηση των υπηρεσιών γενικά.

Οι Δωδεκανήσιοι υποχρεωτικά απέκτησαν ιταλική υπηκοότητα και ιταλική ταυτότητα, αλλά δεν επιστρατεύονταν. Όσοι αρνούνταν να πάρουν ιταλική υπηκοότητα και ιταλική ταυτότητα έπρεπε να εγκαταλείψουν τα Δωδεκάνησα.

Ο Γενικός Διοικητής προώθησε την επιγαμία. Άρχισαν οι Ιταλοί να παντρεύονται Ελληνίδες. Επίσης κήρυξε την εκκλησία της Δωδεκανήσου Αυτοκέφαλη και απαγόρευσε κάθε σχέση της Δωδεκανησιακής εκκλησίας με το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως. Κατήργησε τα ελληνικά δικαστήρια. Ενώ έπαψε να αναγνωρίζει οποιοδήποτε τίτλο από τα ελληνικά σχολεία. Άρπαξε εκτάσεις καλλιεργήσιμες και ίδρυσε πρότυπα χωριά με πειραματικές καλλιέργειες, τα οποία είχαν καθολική εκκλησία και εποίκους Ιταλούς.

Για όλα τα δημόσια έργα ανάμεσα τους και το ξενοδοχείο Ρόδων που τα θαυμάζουμε σήμερα ως την Ιταλική σφραγίδα στην Ρόδο. Αυτόν το ανεμοστρόβιλο ανοικοδόμισης και δημιουργίας, πλήρωσαν οι ντόπιοι φυσικά μέσω της φορολογίας, αλλά και μέσω ενός αναγκαστικού δανείου που τους επιβλήθηκε να πληρώνουν μετρητά σε λιρέτες, ενώ έπερναν ως αντάλαγμα ομολογίες που δεν εξωφλήθηκαν ποτέ στους δικαιούχους.

Οι Ιταλοί επέβαλαν βαρύτατη φορολογία στους Έλληνες, τους οποίους δεν τους ονόμαζαν Έλληνες αλλά απλώς ορθόδοξους. Το ημερομίσθιο των Ελλήνων εργατών ήταν μία λιρέτα, ενώ των Ιταλών 10 λιρέτες. Οι ώρες εργασίες των Ορθόδοξων ήταν εξαντλητικές. Για τις ιταλικές εταιρείες η φορολογία ήταν ασήμαντη, ενώ για τις ελάχιστες ελληνικές που υπηρχαν, ήταν βαρύτατη, αποτέλεσμα οι περισσότερες να κλείσουν και οι ελληνες επιχειρηματίες μαζί με τους εργάτες να αναζητήσουν την τύχη τους στην μετανάστευση.

Η λίστα είναι πραγματικά ανεξάντλητη για την φωτισμένη διοίκηση των Ιταλών. Απλά ήθελα να αναφέρω μερικά για να μην ξεχνιώμαστε. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από όλα αυτά, ο πρώτος Έλληνας αξιωματικός που έπεσε ηρωικά στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 40 ήταν ο Δωδεκανήσιος (είχε γεννηθεί στην Χάλκη) υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος. Παιδί του γυμνασίου ακόμη στην Ρόδο, άριστος μαθητής, είχε αρνηθεί να σηκώσει την Ιταλική σημαία και η οικογένεια του τον φυγάδευσε στην Αθήνα για να τον σώσει από την σίγουρη φυλάκιση. Στην Αθήνα μπήκε στην σχολή ευελπίδων και το 1934 έγινε ανθυπολοχαγός του Ελληνικού στρατού. Την πρώτη μέρα της Ιταλικής εισβολής όρμησε να ανακαταλάβει το ύψωμα Τσούκα στην Πίνδο φωνάζοντας: Εμπρός… παιδιά… για μια ελεύθερη Ελλάδα και ελεύθερα Δωδεκάνησα!